JO11-7M worstelt met de vorm

28 oktober 2017 – Vandaag spelen we alweer de laatste van 3 derby’s, dit keer tegen de jongens van DVO’32.

Anders dan anders was het afgelopen week even zoeken voor de trainers. Indy is geblesseerd, Meral tot vrijdagavond (laat) in het buitenland en Chloë die op vrijdag nog koorts had. Zo heb je een selectie van 12 en zou het zomaar kunnen dat je met 8 of 9 meiden staat….

Voor de zekerheid gepolst of er bij andere teams nog een speler over is. Het is Sara (11) die beschikbaar is voor onze 2e helft en qua leeftijd ook speelgerechtigd is.

Zaterdagochtend is duidelijk dat Chloë gelukkig wel mee kan spelen, en dat Meral helaas nog moest bijkomen van haar buitenlandse avontuur.

Iedereen verzamelt ruim op tijd bij DVO’32 en dan blijkt maar weer hoe goed (of verwend) we bij Zwaluwen worden begeleid. Er is niemand van DVO’32 aanwezig die bezoekende clubs ontvangt en begeleid….zelfs de sleutel van je kleedkamer mag je zelf zoeken in de commissiekamer.

Eenmaal op het veld zien wij onze tegenstander teamfoto’s maken op het veld. We tellen 8 tegenstanders, waarvan een enkeling niet op de foto wilt of gaat ???

Terwijl onze meiden de warming-up doen, maken de trainers een praatje met de trainer van DVO’32….en wat schetst onze verbazing, hij heeft het over zijn 7 jongens en geen wissel. Op de opmerking waarom er dan 8 spelers warmlopen, blijft een antwoord achterwege.

Het antwoord volgt wanneer we de wisselspeler ook succes wensen, en hij dit beantwoord met: ach maakt niet uit, het is mijn team niet, ik speel in de D1. Kijk die speler draait er niet omheen!

Zodra de scheidsrechter aanwezig is maakt onze harde kern duidelijk dat zwart-wit en wit-zwart slecht overkomt voor televisiekijkend Nederland… Enig oponthoud is dan het gevolg, zodat men een geschikt thuistenue in de vorm van hesjes kan verzorgen.

Of het aan de tegenstander ligt, de rommelige situatie voorafgaand aan de wedstrijd of nog steeds de weersomstandigheden…. We weten het nog steeds niet. Maar onze meiden staan duidelijk niet “aan”, zoals de harde kern het vaak omschrijft.

Nu speelt er bij DVO’32 ook duidelijk één zeer technisch begaafde speler die de ene na de andere solo weet af te ronden. Zodra deze liefhebber-van-de-bal even niet bijdraagt aan het spel, zien we dat onze meiden minimaal gelijkwaardig is aan dit DVO’32, en zelfs kansen krijgt op een aansluitingstreffer.

Tot aan de rust is het een eenzijdige wedstrijd, en zien we de meiden worstelen met – voornamelijk – deze ene speler. We zien en horen het vaker…..jongensteams die het spelen tegen meiden vervelend vinden. Zodra er dan een redelijke voorsprong staat, gaan ze over op een andere tactiek, het proberen uit-te-lachen van de meiden….

In de rust – waar de gebruikelijke limonade of thee niet kwam – bespreken we de eerste helft, en spreken we af dat verliezen van een sterkere tegenstander op zich niet erg is zolang je er alles aan hebt gedaan. Maar jezelf laten vernederen / uit laten lachen is een “no-go”. Dus zet die schroom van je af, stroop je mouwen op en laat zien wat je waard bent.

Dit was niet tegen dovemans oren gezegd. We zien een Zwaluwen dat de duels aangaat en veel beter (sportief) weerstand biedt dan de 1ste helft. Sterker nog de eerste 10 minuten van de 2e helft is Zwaluwen sterker en was een doelpunt of zelf meerdere doelpunten verdient geweest.

De jongens van DVO’32 vinden het ineens niet meer zo leuk/ lachen, wat helaas omslaat naar wat meer onsportief gedrag. In eerste instantie nog onschuldig met doorlopen op een tegenstander/ keeper of een te hoog geheven been. Een enkeling van onze harde kern reageert hier (te) fel op en riskeert zo een stadionverbod…. Het bleef gelukkig bij een – overigens terecht – corrigerend praatje van de trainer van DVO’32.

Gek genoeg vonden er geen corrigerende praatjes plaats tussen dezelfde trainer en zijn spelers die óf een elle boog gaf óf nodig vond om na te trappen…..Tsja, prioriteiten willen stellen is niet voor iedereen weggelegd.

Na de wedstrijd hebben we de meiden op basis van de 2e helft een groot compliment gegeven. Het verschil tussen de 1ste en 2e helft was vandaag helaas veel te groot. Ook bedanken we Sara voor haar aanwezigheid en ondersteuning.

Wanneer we de inzet van de 2e helft al vanaf de 1ste minuut tonen, speel je een hele andere wedstrijd.

Volgende week weer nieuwe kansen, thuis tegen AGE-GGK.